رنه دکارت؛ من چه می‌توانم بدانم؟!

«آری ذهن، ذهنی که من هیچ نیستم جز آن»

این نتیجه‌گیری دکارت موجب پیدایش مکتب فلسفی معروف به خردگرایی (اصالت عقل) شد که مبنای آن این باور است که با عقل می‌توان جهان را شناخت، و داده‌های حسی ذاتاً غیرقابل اتکا و بیشتر مایه خطاست تا شناخت. از آن پس خردگرایی یکی از سنت‌های پایدار فلسفه غرب بوده است. عصر شکوفان آن سده‌های هفدهم و هجدهم بود و چهره‌های برجسته‌اش گذشته از دکارت، اسپینوزا و لایب‌نیتس بودند؛ اما بعد از آن دوره اوج نیز همواره بر اندیشه غرب تاثیری در خور اعتنا داشته است.

منبع: سرگذشت فلسفه/ براین مَگی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست